ChPL
CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO
1. Nazwa handlowa środka farmaceutycznego
DIHYDROERGOTAMINUM METHANOSULFONICUM
2. Skład jakościowy i ilościowy substancji czynnej
1 g roztworu (20 kropli) zawiera:
Dihydroergotamini mesilas (dihydroergotaminy metanosulfonian) 2 mg
3. Postać farmaceutyczna
Płyn doustny.
4. Szczegółowe dane kliniczne
4.1. Wskazania do stosowania
Napady migreny, hipotonia ortostatyczna.
4.2. Dawkowanie i sposób stosowania
Dorośli i dzieci powyżej 16 lat:
Podawać po 10 do 20 kropli (1 do 2 mg) 3 razy na dobę (6 mg dihydroergotaminy metanosulfonianu na dobę).
W leczeniu napadów migreny podawać po 20 do 30 kropli (2 do 3 mg) 3 razy na dobę (9 mg dihydroergotaminy metanosulfonianu na dobę).
4.3. Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na alkaloidy sporyszu lub którykolwiek składnik preparatu, choroby wątroby i nerek, choroba niedokrwienna serca (przebyty zawał, angina pectoris, angina Prinzmetala), choroby naczyń obwodowych takie, jak choroba Raynauda, zarostowe zapalenie naczyń krwionośnych, zakrzepowe zapalenie żył, po zabiegach chirurgicznych na naczyniach, niekontrolowane nadciśnienie, ciąża, okres karmienia piersią, posocznica.
4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
W trakcie leczenia tym lekiem mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak dla większości alkaloidów sporyszu: zwolnienie (bradykardia) lub przyśpieszenie (tachykardia) czynności serca, nudności, wymioty. Ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami rytmu serca.
Lek nie jest przeznaczony do terapii długotrwałej.
Długotrwałe stosowanie jakichkolwiek leków przeciwbólowych może spowodować nasilenie bólu głowy. Jeśli u pacjenta występuje lub jest podejrzewana taka przyczyna bólu głowy, powinien on odstawić lek i zasięgnąć porady lekarza. U pacjentów, u których występują częste lub codzienne bóle głowy pomimo (lub z powodu) regularnego stosowania leków przeciw tym bólom, należy rozważyć rozpoznanie bólu głowy zależnego od ciągłego stosowania leków.
4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji
Należy zachować, co najmniej 24 godzinny odstęp pomiędzy przyjmowaniem dihydroergotaminy, a innymi alkaloidami sporyszu: ergotaminą, metysergidem, a także sumatriptanem (agonistą receptora serotoninergicznego 5-HT1). Dihydroergotamina nie powinna być stosowana w trakcie terapii bromokryptyną lub kabergoliną ze względu na możliwość wystąpienia nadciśnienia i zawału serca.
W przebiegu terapii dihydroergotaminą i lekami hamującymi receptory alfa-adrenergiczne (tolazoliną, prazosyną) oraz receptory beta-adrenergiczne (atenololem, nadololem, oksprenololem, propranololem, timololem) może wystąpić wzrost ciśnienia tętniczego i bóle wieńcowe.
Jednoczesne podawanie antybiotyków z grupy makrolidów (klarytromycyny, roksytromycyny, erytromycyny), może zaburzyć metabolizm dihydroergotaminy, poprzez zahamowanie cytochromu P-450 i spowodować nasilenie toksyczności alkaloidu.
Delawirdyna, indynawir, ritonawir, nelfinawir stosowane jednocześnie z dihydroergotaminą zwiększają ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych.
Fluoksetyna, fluwoksamina, paroksetyna i sertralina w połączeniu z dihydroergotaminą mogą powodować zaburzenia koordynacji ruchowej, osłabienie ogólne i osłabienie odruchów.
Dopomina i dobutamina stosowana jednocześnie z dihydroergotaminą może powodować obwodowe niedokrwienie i niedotlenienie prowadzące do martwicy dłoni i stóp, dlatego nie należy stosować tych leków jednocześnie z alkaloidami sporyszu.
4.6. Ciąża i laktacja
Nie dowiedziono jednoznacznie, aby dihydroergotamina stosowana w dawkach terapeutycznych działała teratogennie. Przypuszcza się jednak, że lek może działać embriotoksycznie, dlatego dihydroergotaminy nie należy stosować w ciąży.
Nie należy stosować leku w okresie karmienia piersią, ponieważ dihydroergotamina wydzielana jest do mleka matki i może wywołać różnego rodzaju zaburzenia u dzieci karmionych piersią.
4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu
W piśmiennictwie dotyczącym dihydroergotaminy i alkaloidów sporyszu brak jest danych dotyczących działania ograniczającego zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych. Jednakże ze względu na zawartość etanolu preparat może zaburzać sprawność psychofizyczną.
4.8. Działania niepożądane
Zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego
W czasie leczenia dihydroergotaminą mogą wystąpić zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego takie, jak parestezje obwodowych części ciała, osłabienie kończyn, bóle głowy, stany dezorientacji, zawroty głowy, senność, a w krańcowych przypadkach po długotrwałym stosowaniu dużych dawek mogą wystąpić drgawki.
Działania niepożądane dotyczące układu krążenia
Podczas stosowania leku mogą wystąpić zaburzenia rytmu serca, podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego. Długotrwałe stosowanie dihydroergotaminy może doprowadzić do wystąpienia ergotyzmu, objawiającego się początkowo drętwieniem oraz oziębieniem rąk i stóp, w kolejnym etapie upośledzeniem krążenia w kończynach, długotrwałym skurczem naczyń kończyn i w konsekwencji martwicą kończyn.
Działania niepożądane dotyczące układu pokarmowego
W nielicznych przypadkach mogą wystąpić nudności, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, bóle w nadbrzuszu, biegunki, zaparcia, uczucie suchości w ustach.
Działania niepożądane dotyczące wątroby i nerek
Przy długotrwałym stosowaniu leku może dojść do uszkodzenia wątroby i nerek.
Inne
Podczas leczenia dihydroergotaminą mogą wystąpić zmiany skórne takie jak: rumień, obrzęk, wybroczyny, martwica naskórka, trądzik. Powikłania te rzadko pojawiają się podczas terapii krótkotrwałej.
4.9 Przedawkowanie
Objawy ostrego przedawkowania: drętwienie, mrowienie, bóle, sinica kończyn z osłabnięciem lub zanikiem tętna, trudności w oddychaniu, obniżenie lub podwyższenie ciśnienia tętniczego, stany dezorientacji, majaczenie, napady padaczkowe, śpiączka, nudności, wymioty, bóle brzucha.
Leczenie
Nie ma specyficznej odtrutki. Stosuje się leki rozszerzające naczynia takie, jak nitroprusydek sodu, fentolaminę.
5. Właściwości farmakologiczne
Kod ATC N 02 CA 01
Alkaloidy sporyszu.
5.1. Właściwości farmakodynamiczne
Mechanizm działania
Mechanizm działania dihydroergotaminy polega na blokowaniu receptorów alfa-adrenergicznych i dopaminergicznych oraz na długotrwałym, bezpośrednim, kurczącym działaniu na mięśniówkę gładką naczyń obwodowych i mózgowych. Dihydroergotamina ma jednak silniejsze działanie blokujące receptory alfa-adrenergiczne i dopaminergiczne oraz znacznie słabsze działanie kurczące naczynia od ergotaminy. Dihydroergotamina działa także na ośrodkowe neurony serotoninergiczne, które odgrywaja istotną rolę w mechanizmie działania przeciwmigrenowego. Liczne badania kliniczne dotyczące stosowania dihydroergotaminy w profilaktyce migreny potwierdziły skuteczność tego preparatu w zapobieganiu bólom migrenowym i bólom mieszanym głowy, a także w innych bólach głowy. Dihydroergotamina jest głównie stosowana w migrenowych bólach głowy, w których korzystne działanie leku jest uwarunkowane działaniem kurczącym na rozszerzone łożysko tętnicy szyjnej zewnętrznej z jednoczesnym obniżeniem amplitudy pulsacji.
Dihydroergotamina wywiera także selektywne działanie kurczące naczynia układu żylnego, obniżające pojemność tych naczyń ze znacznie słabszym działaniem na opór naczyniowy tętnic i tętniczek. Opisane działanie dihydroergotaminy przeciwdziała zastojowi żylnemu i przyspiesza powrót żylny oraz pozostaje bez istotnego wpływu na obwodowy opór naczyniowy. W leczeniu napadów migreny zwykle stosuje się jak najmniejszą dawkę, ponieważ efekt działania dihydroergotaminy na ciśnienie tętnicze jest trudny do przewidzenia.
W badaniach wykonanych na chorych z pourazowym obrzękiem mózgu, obserwacje kliniczne wykazały, że dihydroergotamina obniża ciśnienie śródczaszkowe i mózgowe ciśnienie perfuzyjne. Podobne wyniki uzyskano stosując dihydroergotaminę w nadciśnieniu śródczaszkowym spowodowanym niewydolnością nerek. Dihydroergotamina stosowana doustnie w dawkach 5 do 30 mg, powoduje znamienny statystycznie wzrost ciśnienia rozkurczowego i skurczowego u chorych z podciśnieniem ortostatycznym.
5.2. Właściwości farmakokinetyczne
Absorpcja
Biodostępność dihydroergotaminy po podaniu doustnym jest stosunkowo niska i nie przekracza 5 %, maksymalne stężenie w surowicy osiąga po około 30 minutach do 3 godzin.
Po doustnym zastosowaniu dihydroergotaminy w dawce 2 mg, stężenie w surowicy nie jest większe niż 1 do 2 ng/ml. Stężenie w stanie stacjonarnym po stosowaniu dihydroergotaminy doustnie w dawce od 1 mg do 2,5 mg trzy razy dziennie jest osiągane po około 5 dniach i osiąga 5 ng/ ml.
Metabolizm
Dihydroergotamina jest głownie metabolizowana w wątrobie, po podaniu doustnym metabolizm wątrobowy wynosi 96 - 99%, ze szczególnie zaznaczoną fazą pierwszego przejścia. Wydalanie dihydroergotaminy i jej metabolitów przez nerki ma niewielkie znaczenie, zaledwie 0,01% niezmienionej dihydrorgotaminy jest wydalane przez nerki w ciągu 24 godzin.
Metabolity
Głównym metabolitem dihydroergotaminy jest 8-hydroxy-dihydroergotamina. Innymi metabolitami są kwas dihydrolizergowy i jego amidy. Badania sugerują, że 8-hydroxy-dihydroergotamina jest aktywna farmakologicznie. Metabolit ten jest brany pod uwagę podczas oznaczania biodostępności dihydroergotaminy w surowicy.
5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
LD50 dihydroergotaminy oznaczona metodą Millera i Taintera wynosi: myszy p.o. 8000 mg/kg; szczury p.o. > 2000 mg/kg; króliki p.o. > 1000 mg/kg.
Ograniczone dane sugerują, że dihydroergotamina nie powoduje wzrostu teratogenności powyżej obserwowanej w normalnej populacji. Jednak słabe działanie oksytocynowe oraz wpływ tego leku na układ sercowo - naczyniowy matki sugerują, że dihydroergotamina nie powinna być stosowana w czasie ciąży.
Dihydroergotamina w przeprowadzonych badaniach na zwierzętach wykazała działanie mutagenne.
6. Szczegółowe dane farmaceutyczne
6.1. Skład i wykaz substancji pomocniczych:
- kwas octowy
- tiomocznik
- gliceryna
- etanol [96%]
- woda destylowana
6.2. Niezgodności
Nie dotyczy - brak danych literaturowych odnośnie niezgodności.
6.3. Okres trwałości
Okres trwałości leku w opakowaniu przeznaczonym do sprzedaży wynosi 18 miesięcy
6.4. Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu
Lek przechowywać w temperaturze do 25oC.
Lek przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.
6.5. Rodzaj i zawartość pojemnika
Butelka z oranżowego szkła zawierająca 15 g płynu (15 ml). W tekturowym pudełku znajduje się jedna butelka.
6.6. Instrukcja dotycząca sposobu użycia leku
Nie dotyczy
7. Wytwórca posiadający świadectwo rejestracji
Farmaceutyczna Spółdzielnia Pracy FILOFARM®
ul. Pułaskiego 39
85-619 Bydgoszcz
8. Numer świadectwa rejestracji
R/2114 z dnia 07 czerwca 1999 roku.
9. Data pierwszego wpisu do rejestru i przedłużenia wpisu do rejestru
15 luty 1963 rok.
