ChPL

CHARAKTERYSTYKA ŚRODKA FARMACEUTYCZNEGO

 

1. Nazwa handlowa środka farmaceutycznego

DIHYDROERGOTOXINUM AETHANOSULFONICUM

 

2. Skład jakościowy i ilościowy substancji czynnej

1 ml roztworu (20 kropli) zawiera

Dihydroergotoxini esilas (Dihydroergotoksyny etanosulfonian): 1,0 mg

 

3. Postać farmaceutyczna

Płyn doustny

 

4. Szczegółowe dane kliniczne

4.1. Wskazania do stosowania

Leczenie niewydolności krążenia mózgowego, zaburzeń krążenia obwodowego, migreny, nadciśnienia u osób w podeszłym wieku, objawów zespołu szyjnego.

 

4. 2. Dawkowanie i sposób stosowania

Podawać po 5 kropli 3 razy na dobę, dawkę zwiększać codziennie o 5 kropli do dawki maksymalnej 40 kropli 3 razy na dobę (2 mg 3 razy na dobę). Nie stosować na czczo.

 

4.3. Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na alkaloidy sporyszu lub którykolwiek składnik preparatu,
• stosowanie u kobiet w ciąży i podczas porodu,
• okres laktacji,
• choroby wątroby i nerek,
• obniżone ciśnienie tętnicze,
• ostre lub przewlekłe psychozy.

 

4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

W trakcie leczenia tym lekiem mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak dla większości alkaloidów sporyszu: zwolnienie czynności serca (bradykardia), porfiria, nudności, wymioty, wzmożone wydzielanie błon śluzowych nosa i gardła, utrudnienie oddychania przez nos. Ostrożnie stosować u pacjentów z bradykardią.

 

4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Dihydroergotoksyna wzmaga działanie leków obniżających ciśnienie krwi, a także nasila działania leków przeciwpłytkowych i przeciwzakrzepowych. Dihydroergotoksyny nie należy stosować jednocześnie z lekami moczopędnymi np. furosemidem.

Stosowanie oksyfedryny (agonisty receptorów alfa-adrenergicznych) z dihydroergo- toksyną może prowadzić do bradykardii, spadku ciśnienia, jak też nadciśnienia. Mechanizm tego zjawiska nie został do końca poznany.

Dopamina i dobutamina stosowana równocześnie z dihydroergotoksyną może powodować obwodowe niedokrwienie i niedotlenienie prowadzące do martwicy dłoni i stóp. Z tych też względów dopaminy i dobutaminy nie należy stosować jednocześnie z alkaloidami sporyszu.

Alkaloidy sporyszu nie wpływają na farmakokinetykę i farmakodynamikę cyklosporyny. Delawirdyna stosowana z dihydroergotoksyną może powodować zwiększenie stężenia tego alkaloidu w surowicy i ciężkie zatrucia objawiające się nudnościami, wymiotami, skurczami naczyniowymi i niedotlenieniem.

 

4.6. Ciąża i laktacja

Dihydroergotoksyna przenika przez łożysko, wydzielana jest z mlekiem matek karmiących, zmniejsza wydzielanie prolaktyny. Dihydroergotoksyna nie powinna być stosowana w czasie ciąży ani podczas karmienia piersią. Kategoria bezpieczeństwa stosowania leku w ciąży X (nie dopuszcza się stosowania leku w ciąży).

 

4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu

W piśmiennictwie dotyczącym alkaloidów sporyszu i ich pochodnych brak danych dotyczących działania ograniczającego zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych. Jednakże ze względu na zawartość etanolu preparat może zaburzać sprawność psychofizyczną.

 

4.8. Działania niepożądane

Działanie niepożądane dotyczące układu krążenia

W czasie stosowania dihydroergotoksyny może wystąpić bradykardia zatokowa ze znacznym zwolnieniem czynności serca nawet do 40 uderzeń na minutę. Oprócz zwolnienia czynności serca występuje ogólne osłabienie i apatia, niedociśnienie ortostatyczne.

Podczas stosowania alkaloidów sporyszu jednocześnie z heparyną, w profilaktyce pooperacyjnych zakrzepów, mogą wystąpić skurcze naczyniowe. Należy jednak zaznaczyć, że skurcze naczyń po zastosowaniu właściwej terapii są odwracalne i stanowią mniejsze zagrożenie od pooperacyjnych zakrzepów.

 

Działania niepożądane dotyczące układu pokarmowego

Nudności, dolegliwości żołądkowo-jelitowe.

 

Działania niepożądane dotyczące układu oddechowego

Po długotrwałym stosowaniu (16 miesięcy) dihydroergotoksyny może dojść do wysięku i pogrubienia opłucnej oraz śródmiąższowych zmian w płucach.

Obserwowano obrzęk i zwiększenie wydzielania błony śluzowej nosa i gardła.

 

Inne

Porfiria, wysypki skórne, nieostre widzenie, zaczerwienienia skóry, bóle i zawroty głowy.

 

4.9 Przedawkowania

Objawy zatrucia:

zwolnienie tętna, bradykardia, zaburzenia ukrwienia obwodowego, zanik tętna i niedotlenienie dłoni i stóp, niedociśnienie, splątanie, drżenie, omdlenia.

 

Leczenie

Należy stosować leczenie objawowe.

 

5. Właściwości farmakologiczne

Brak kodu ATC

 

5.1. Właściwości farmakodynamiczne

Mechanizm działania

Dihydroergotoksyna jest mieszaniną trzech naturalnie występujących uwodornionych alkaloidów sporyszu: dihydroergokorniny, dihydroergokrystyny i dihydroergo-kryptyny. Mechanizm działania dihydroergotoksyny w geriatrii pozostaje nie wyjaśniony i dyskusyjny w aspekcie oddziaływania na naczynia i mózgowy przepływ krwi. Dihydroergotoksyna jest nieselektywnym antagonistą receptorów alfa-adrenergicznych. Dihydroergotoksyna zmniejsza stężenie kwasu wanilino-migdałowego (HVA), nie ma wpływu na stężenie kwasu hydroksyindolooctowego (5-HIAA). Kliniczne działanie może być zależne od dopaminergicznej aktywności dihydroergotoksyny związanej z hamowaniem metabolizmu dopaminy.

 

5.2. Właściwości farmakokinetyczne

Po podaniu pojedynczej dawki 4,5 mg doustnie dihydroergotoksyny rozpuszczonej w 250 ml wody maksymalne stężenie w surowicy po około godzinie (0,25 do 1,2 godz.) wynosi 576 pg/ml (295 do 1100 pg/ml).

 

Absorbcja

Po podaniu doustnym alkaloidy z przewodu pokarmowego są wchłaniane szybko, ale niecałkowicie. Biodostępność wynosi średnio 8,8 % (5,3 do 12,4%). Metabolizm dihydroergotoksyny w czasie pierwszego przejścia przez wątrobę jest głównym powodem stosunkowo małej biodostępności tego preparatu.

 

Dystrybucja

Objętość dystrybucji dla tego preparatu wynosi 15,1 l/kg (9,9 do 20,4 l/ kg). Pole pod krzywą (AUC) po podaniu dożylnym 0,6 mg wynosi średnio 5620 pg/ml/godz. Po podaniu doustnym 4,5 mg średnia wartość AUC wynosi 3594 pg/ ml/godz.

 

Metabolizm

Dihydroergotoksyna podczas pierwszego przejścia przez wątrobę jest szybko metabolizowana, w wyniku czego do krążenia przedostaje się mniej niż 50 % ilości wchłoniętej.

 

Okres półtrwania

Średni okres półtrwania dla dihyroergotoksyny wynosi 3,5 godziny.

Klirens po podaniu dożylnym 0,6 mg wynosi średnio 24,3 ml/min. i waha się w granicach od 20,2 do 28,8 ml/min.

Badania przeprowadzone sugerują, że farmakokinetyka dihydroergotoksyny odpowiada modelowi trzykompartmentowemu.

 

5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Toksyczność ostrą LD50 wyznaczono za pomocą metody Millera i Taintera, na różnych gatunkach zwierząt. Dla myszy, szczurów i królików po podaniu doustnym wynosi > 1000 mg/kg mc.

Toksyczność przewlekłą badano na szczurach podając dihydroergotoksynę w dawkach 0,5 do 1,5 mg/kg mc. przez okres 14 tygodni. Brak było wyraźniejszych objawów, które mogłyby świadczyć o toksycznym działaniu leku.

Mutagenność dihydroergotoksyny oceniano w teście mikrojądrowym szpiku, na chomikach chińskich. Nie stwierdzono zmian, które mogłyby świadczyć o mutagenności. Podobnie negatywne były badania wykonane na materiale genetycznym samców myszy oraz na limfocytach z krwi obwodowej ludzi przyjmujących lek przez trzy miesiące.

Opisano 2 przypadki ciężkiego zatrucia u ludzi alkaloidami zawartymi w dihydroergotoksynie (ergotyzm).

 

6. Szczegółowe dane farmaceutyczne

6.1. Skład i wykaz substancji pomocniczych:

• kwas octowy: 0,0075 g;
• tiomocznik: 0,0150 g;
• gliceryna: 2,4000 g;
• etanol [96%]: 6,3760 g;
• woda destylowana: do 15,000 g.

 

6.2. Niezgodności

Nie dotyczy - brak danych literaturowych odnośnie niezgodności.

 

6.3. Okres trwałości

Okres trwałości leku w opakowaniu przeznaczonym do sprzedaży wynosi 18 miesięcy.

 

6.4. Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

Preparat przechowywać w temperaturze do 250C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

 

6.5. Rodzaj i zawartość pojemnika

Lek Dihydroergotoxinum aethanosulfonicum w postaci płynu doustnego jest pakowany w butelki ze szkła oranżowego. Każda butelka zawiera 15 g płynu.

W opakowaniu zewnętrznym wykonanym z tektury znajduje się jedna butelka.

 

6.6. Instrukcja dotycząca sposobu użycia leku

Nie dotyczy

 

7. Wytwórca posiadający świadectwo rejestracji

Farmaceutyczna Spółdzielnia Pracy FILOFARM®
ul. Pułaskiego 39
85-619 Bydgoszcz

 

8. Numer świadectwa rejestracji

Świadectwo rejestracji MZiOS Nr –R/2113 z dnia 07 czerwca 1999 roku.

 

9. Data pierwszego wpisu do rejestru i przedłużenia wpisu do rejestru

25 marca 1963 roku.

 

10. Data sporządzenia tekstu Charakterystyki środka farmaceutycznego

maj 2002 r.